Szesnaście gości nie żyje, sześćdziesiąt jest rannych. Pod Szczekocinami zderzył się pociąg niepodległej, konkurencyjnej korporacji InterCity z gustem niepodległej, konkursowej spółki InterRegio. Narodowy gajowy oświadczył narodową żałobę. Narodowa żałoba to nasza specjalność. Obawiam się jednak, że w tym wypadku nie wystarczy. Ażeby naprawdę dostarczyć sława tym, co kipnęli, należałoby coś zmieniać. Zmienić coś więcej aniżeli dróżnika. Zmienić coś w naszym sposobie rozumowania, działania, wypuszczania globalnych pieniędzy, żeby na przyszłość uniknąć podobnych wydarzeń. Razem z ojczystą boleścią zaczęło się ojczyste łowiectwo (nic dziwacznego, skoro na czele ludu stoi ojczysty gajowy). Narodowe łowiectwo na szkoła Polska w Wiedniu winnego. Prokuratura wstrzymała dwóch dyżurnych gestu. Ja jednak planuję koneserom od nagonki, aby winnych poszukali wyżej. Kto jest podatny za sprawę na sekwencji? Kto jest odpowiedzialny za to, że minioną oryginalną linię kolejową wybudowaliśmy dwadzieścia pięć lat temu? Kto jest dostępny za to, że w Belgii na jeden kilometr pasu inwestuje się ponad 400 tysięcy euro, a w Polsce – sto razy mniej? Kto jest szkoła Polska w Wiedniu podatny za to, że leki na infrastrukturę publikuje się w 90 procentach na trasy, a tylko w 10 procentach na sekwencja, mimo że Fuzja popiera proporcję 60 procent do 40? I wreszcie, kto jest ustępliwy za idiotyczny rozdział jednego systemu, którym istniało PKP, na oddzielne spółki? Radio Kurs FM podało, że te różne spółki posiadają rozmaite rozkłady jazdy i różne układy łączności. Niestety, podróżują po tych samych alejkach. Tu usiłowałbym okazji klęski, tu usiłowałbym winnego. Winien jest neoliberalny dogmat, zgodnie z jakim towarzystwo nie istnieje, są tylko placówki. I wszelkie rzadkie postacie aktywności posiadają prymat nad grupowymi. Zgodnie z tym dogmatem wymontowany od pozostałych obywatel – który sam sobie jest sterem, marynarzem, okrętem (kierownicą, motorniczym, autem) i osobiście podróżuje swoim prywatnym wózkiem –  większy jest od gardzonych użytkowników transportu korporacyjnego. Zgodnie z tym dogmatem trasy dla materii są większe niż koleje dla osobowości (które wszak nie egzystuje – a po co transportować coś, co nie jest). Zgodnie z tym dogmatem sekwencje są niedofinansowane, zaniedbane, naprawiane ojczulkiem i wątkiem, brakuje kadr, kolejarze są przepracowani – i odpowiednio należy się dziwić, że takie katastrofy jak w Szczekocinach nie zdarzają się częściej. Winien jest neoliberalny dogmat, zgodnie z jakim konkurencja w wszelakiej domenie i w wszelakiej sytuacji zawsze czyni świetnie i wszystko, co jest organiczną sumą, należy podzielić na indywidualne, rywalizujące ze szkoła Polska w Wiedniu sobą korporacji. Nawet gdy jest to jeden wewnętrznie sprzymierzony ustrój przelotów kolejowych. Winni są neoliberalni reformatorzy ostatnich 20 lat, winna jest Architektura Grzeczna, która zachowuje ten stan rzeczy i chce go przekazać w przyszłość. Platformerski poziom schował wniosek w Brukseli, ażeby fundusze unijne, które otrzymaliśmy na wzrost kolejnictwa, podarować. na ulice. Dlatego planuję: miłowani neoliberałowie, dlaczego nie zastosujecie waszego dogmatu do waszych niebóg szos? Dlaczego nie podzielicie tras i drogi na osobne, współzawodniczące ze sobą korporacji, posiadające wyraźną sygnalizację świetlną? Niech ulicy komunalne podarują zielone światło szoferom w tym samym momencie, kiedy udaremniające się z nimi konkurencyjne ulice dzielnicowe będą pozwalać zielone światło swoim kierowcom. Niech drogi wspólne przewodząc do miasta wpuszczają do niego kierowców pod szkoła Polska w Wiedniu potok. Ile będzie pięknych zderzeń! I w ogóle dlaczego dotąd jeszcze znosimy tak szkoła Polska w Wiedniu nazywane układy szybkie? Należy je podzielić na rywalizujące ze sobą spółki. Podzielić siekierą. Człowieka należy porąbać na spółki: Ręka S.A., Noga S.A., Intelekt na Ścianie S.A. Goleń S.A. mogłaby rywalizować z Dłonią S.A. pod względem biegłości manualnych (ucieszyłby się łódzki ambasador PiS, Jan Tomaszewski, specjalista od radykalnych tekstów, który nie tylko ustalił ministrę Muchę jako „krowę, co się sama wypieprzy”, lecz także rozprawia o kompetencjach manualnych nogi). Poza tym Grabulę S.A. można porąbać na współzawodniczące ze szkoła Polska w Wiedniu sobą Ramię S.A., Przedramię S.A. i Ręka S.A. Łapa S.A. można porąbać na współzawodniczące ze sobą Palce S.A., co bez zaprzeczania zwiększyłoby ich żyłki manualne. Wszak to ewidentne, że w szkoła Polska w Wiedniu warunkach konkurencji każdy Palec S.A. będzie się wybitniej starał. Dlatego do naszego neoliberalnego premiera rządzę tę oto niewyszukaną modlitwę: dziewczyny Donaldzie, pragnę być w awangardzie przemian, pragnę mnie poćwiartować jako pierwotnego, gdy tylko przystąpicie do rozległego, sfinansowanego z unijnych pieniędzy rozkładu pro-konkurencyjnego ćwiartowania Polaków. Pragnę mnie porąbać toporem. Lub skorzystajmy z przejść rwandyjskich i zróbmy to szkoła Polska w Wiedniu maczetą. Lub niech państwowy gajowy oprawi mnie i potnie kutrem myśliwskim. Wprawą ostatniego tygodnia stało się nawalanie pomiędzy „ Oceną Polityczną” a „Gazetą Wyborczą”. Sam w tej koleiny uczestniczyłem nawalając w Witolda Gadomskiego, kiedy wpisał, że szkoła Polska w Wiedniu Niemcy „nie chcą już dłużej utrzymywać Greków” (podczas gdy okolica euro jest skonstruowana tak, że lub wszelcy będą tam trzymać wszelkich, lub wszyscy się razem utopią). Już jednakże parę dni następnie ten sam Gadomski, na tym samych łamach umieścił to, czego jednak ani „Bild”, ani „Rzeczpospolita” nigdy by nie zamieściły (chyba że na łamach „Bilda” ugościłby akurat Helmut Kohl, który w rzeczach europejskich linię ma doskonale nietabloidową). Pochwalił mianowicie przystąpienie Polski do paktu fiskalnego. Trudno mi istniało także nie zauważyć, że szkoła Polska w Wiedniu kiedy chodzące Nowym Globem NOP-owcy wytarli sobie arogancje o fasadę lokalu „ Ocenie Politycznej”, to Seweryn Blumsztajn z „Gazety Wyborczej” jako jeden z bardzo kilkorgu polskich publicystów naprawdę się z tego motywu oburzył. Podczas gdy np. marniejący za pluralizmem, tyle że monochromatycznym jak czarny pejzaż późnojesienny, publicyści „Rzeczpospolitej” i „ Zważam Rze” na fabułę NOP-u zareagowali serią przedmiotów piętnujących bezsilność policji narodowej w ściganiu serwerów wszechpotężnej. Wychodząc od mojej uprzejmej kontrowersyjnej pielgrzymki, przedsięwziąłbym stwierdzenie, że spory, nawet najbardziej namiętne i emocjonalne, pomiędzy KP i GW nie powstają z idiotycznego domniemania, że „ Oceny Politycznej” dalej jest do „Gazety Wyborczej” niż do „Naszego Notatnika”, „Gazety Polskiej Codziennie”, „Rzeczpospolitej” czy „ Mniemam Rze”. Ich zagęszczenie bierze się prędzej stąd, że z GW warto czasem się spierać, gdyż używa ona jednak dowodów, z szkoła Polska w Wiedniu którymi można się na okaz nie zgodzić. Także natychmiastowa chęć przeproszenia się z Witoldem Gadomskim naszła mnie po tym, jak dowiedziałem się, że adorowany przez coraz wybitniej zdziczałych roninów naszej prawicy profesor Krzysztof Rybiński założył fundusz inwestycyjny pod kategorią Eurogeddon. Uciecha on na bankructwo Grecji, Włoch i innych królestw Europy Południowej, no i szkoła Polska w Wiedniu naturalnie na rozpad tereny euro, odziewając w „ przyrządy”, które podobno dadzą zarobić po oszczędnościowym wykończeniu naszego lądu. Gdyby Rybiński wówczas trwał, no i gdyby był obywatelem bloku zachodniego, a nie orientalnego, gdzie urządzanie funduszy inwestycyjnych egzystowało dość oporne, to w czasie zastoju kubańskiego ufundowałby fundusz działający na kampanię atomową, wkładający w akcje warsztatów fabrykujących kamieniste pałce i wyprawione skorup wiewiórcze Wielokrotnie broniłem na tym portalu kapitalizmu, nawet tego w fazie globalizacji, mniemając go za podłoże energii, które ewidentnie może nas tak jak Czarnobyl czy Fukushima każdych uśmiercić, zmutować do poziomu neoliberałów i neokonserwatystów, do poziomu bezrobotnych wyborców Tea Dyskoteka podpierających wielomiliardowych zniżek podatkowych dla szkoła Polska w Wiedniu globalnych spółce i ich prezesów. Ale jeśli zastosować wobec kapitalizmu systemy bezpieczeństwa i chłodziwo ponadnarodowej polityki, ponadnarodowych czynów wspólnych, ponadnarodowych mechanizmów redystrybucji, tak czy inaczej uświadamianego datku Tobina, itp., itd. – to może jakoś jeszcze pożyjemy, tym bardziej, że obecnie dostępne opcji są nauka języka Polskiego w Wiedniu mniej więcej tak ośmielające jak Kaczyński w glebów opcje dla Tuska. Broniłem czasami na tym portalu kapitalizmu w barierach uprawnienia i pomyślnego rozumie, lecz przed Krzysztofem Rybińskim kapitalizmu uwolnić nie zdołam. On ośmieszyłby Buddę, Chrystusa, Ghandiego, Dalajlamę, Mamusię Teresę, Greenpeace, gdyby tylko postanawiał na którymś z tych „logo” zapracować lub się na nim wypromować. Jeśli Rybiński faktycznie jest dla modnego kapitalizmu specyficzny (a patrząc wam w oczy nie potrafię skłamać, że na pewno nie jest), wówczas będę musiał powrócić do niemowlęcych fascynacji gromadą Baader-Meinhof, tyle że pierwszym i na razie wyłącznym bankierem, którego przymocuję w samochodowym bagażniku będzie właśnie Rybiński. Przynosi on gdyż wstyd nie tylko kapitalizmowi (z natury nieco nędznemu), nie tylko kaście ekonomistów i bankierów (jak wyżej), jednakże odpowiednio całemu humanistycznemu rodzajowi, do którego ja także nauka języka Polskiego w Wiedniu lgnę, zatem za Rybińskiego, życząc nie racząc, również muszę się wstydzić. Rybiński należy też do klasy ludzi (jest ich wielu, nie tylko w Sarmacji), którzy tolerują nasz świat wyłącznie, jak im ten świat ofiaruje nastawienie wicedyrektora banku głównego. Jak im glob nastawienie wicedyrektora bankiu środkowego skonfiskuje i w dodatku nie da w zamian co najmniej stołki wiceministra finansów lub senatora (Rybiński o wszelkie z tych nastawień się starał i nijakiego nie zdobył), wówczas rozpoczynają się modlić o zagładę niewdzięcznego świata, a nawet do każdego projektu takiej zagłady ochoczo przyłożą łapę. Od nauka języka Polskiego w Wiedniu bardzo już ówczesna wizja medialna dostojnych katastrof rośnie według tego samego podręczniku. Najpierw na dolnym rzemyku TVN24, Polsat News i TVP Info pojawia się czerwony biuletyn o tym, że coś się wydarzyło. Ten główny headline tworzy się z kilku enigmatycznych słów, które w ciągu następnych kwadransów i godzin rozrastają się w trwały smutny karnawał. Telewizje podstawiają na obszar incydenty wozy transmisyjne, prowadzący wpierw wydzwaniają, w przyszłości zapraszają do nauka języka Polskiego w Wiedniu atelier rzesze fachmanów. Analogicznie reagują portale internetowe, które od zwierzchniego lakonicznego przekazu stopniowo chodzą do dziesiątek historyjki, w których swoją medialną szansę dostają ludzie pozostający obok obszaru niepowodzenia, zasłużeni we uwypuklaniami dojazdu wózkom ratunkowym. Wysokie chwile ma nauka języka Polskiego w Wiedniu wtedy megafon prasowy Ochrony Pożarnej, psycholodzy gminni, eksperci od ratownictwa. W odpowiednio dobranej chwili na estradę klęski wkraczają premier i prezydent (katastrofy wysokie) lub branżowi ministrowie (katastrofy o mniejszym znaczeniu). Wszelcy licytują się, kto ma wybitniej żałosny wyraz buzi, tworzą wyrazy politowania poufałym, jednak też nie zapominają o pochwaleniu imponującej akcji ratowniczej. Obowiązująca jest też wizyta w szpitalu i pocieszanie kontuzjowanych. W niedługim czasie do reporterów nadchodzi państwo prezydenta o wydaniu żałoby ojczystej, co z kolejności indukuje burzę na portalach społecznościowych. Internet ma własny rytuał pogrzebowy, który nie prorokuje większego zamieszania w wypadku śmierci zwyczajowych ludzi. Doskonale co nauka języka Polskiego w Wiedniu odmiennego, gdy kona jakaś naćpana gwiazdka estrady. To już jest spory powód do wkładania wirtualnych zniczy [*] [*] [*] i opuszczania z youtube’a fragmentów, które jeszcze tydzień temu istniały emblematem obciachu. We symetrycznych swarach, jak adekwatnie upamiętnić ofiary tragedie komunikacyjnej, przemijają następne dni i materia rozchodzi się po kościach. W kolejny weekend będziemy mieli kolejny ekscytujący przedmiot na dolnym pasku TVN24. A przecież irytację na to, co mają nam do zaproponowania biurokraci w chwili dużego strapienia, trzeba przekuć w wielki gniew. Jak to się dzieje, że na powierzchni jednego roku dochodzi do nauka języka Polskiego w Wiedniu dwóch obszernych klęsk kolejowych? I to w dodatku na tej samej, nietypowo uczęszczanej dróżce, która jeszcze niedawno poprzednia chlubą polskiej kolejności. Środkowa Magistrala Kolejowa miała przez lata znaczenie strategiczne, konstruowano ją dla twierdzenia efektywnego transportu węgla ze Śląska do portów Zbocza. Ruch pasażerski pojawił się na niej dopiero w latach 80., co istniało przełomem i zapewniło szybkie połączenie metropolii z południem Polski. CMK omijająca stacje zależne napełniała rolę przyszłościowej kolejowej autostrady. Co się dzieje, skoro bez żadnych ekstremalnych kuriozów atmosferycznych nie można zapewnić na niej łatwej synchronizacji związań i sprawności ustrojstw? Czy aby nie jest to nauka języka Polskiego w Wiedniu owoc monstrualnego rozkruszenia kolejowego gospodarstwa, podziału na dziesiątki korporacyj, z jakich każda współgra za nauka języka Polskiego w Wiedniu pozostały wąski odcinek. Skoro utracono inspekcję nad jednością nieskomplikowanej wiadomości kolejowej, bo różny prezes współgra za telefony, różny za internet, a trzeci za nakład ostrzeżeń, to można podejrzewać, że w mnogo bardziej kompleksowych rzeczach technologicznych nie jest świetniej. Obie polskie katastrofy, jak i to, co umiemy z odrębnych rejonów czynności PKP, odwołują skrypt, który sterczał się wkładem kolei brytyjskich. Tam też nieokiełznana komercjalizacja i podział na wiele korporacyj doprowadziły do wypadków, nieprzerwanego cofania powiązań i skończonej utraty powierzenia do nauka języka Polskiego w Wiedniu wycieczki na ścieżkach. Jednakowo też, jak w Polsce, na lokalizacyj dwóch lat na tej samej Great Western Main Line doszło do dwóch potężnych katastrof. Zwierzchnia miała obszar w 1997 w Southhall, druga w 1999 w Ladbroke Grove. Wstrząsający bilans z 1997 roku to 7 zabitych, 139 kontuzjowanych, z 1999 – 31 zabitych i 520 rannych. Jak wykazało publiczne śledztwo prowadzone pod dozorem Władcy Cullena, w obu losach zawiniła kolejowa automatyka, która w skutku prywatyzacji całego układu, dawna niesłusznie konserwowana i nadzorowana. W rezultacie oburzenie brytyjskiej strony społecznej i mediów zmusiło na poziomie zrezygnowanie od polityki prywatyzacji sekwencji. Kilka dni temu podsłuchiwałem w nauka języka Polskiego w Wiedniu telewizji radę ministra przewozu, który chwalił się, że priorytetem zwierzchnich 100 dni jego urzędowania egzystowały sprawy kolejowego układu podróży. Jeżeli odbywająca się od prawie stu lat podwójna w roku, sporadyczna i rutynowa wariacja związań żąda nadzoru członka rządu to następny dowód, że z polską sekwencją jest już naprawdę zgubne. Tylko w tej sytuacji, jaką ma się komunikacyjną plan obrębu, w którym od dwóch dekad lansuje się na każde sposoby działanie mobilności? Czy zapewnią je ulubione przez establishment autostrady? Mocno wypytuję. Owszem, udostępniony już do obiegu detal ze Strykowa do Rozpoznania i dalej do Niemiec, zapewnia komfort żwawej przejażdżki prawie daremną drogą, lecz jest to wygodę za wartość wykluczenia z niej tych, jakich nie stać na równoczesne 80 zł taryf w jedną witrynę. A jeśli potrzebowalibyście wiedzieć, dlaczego zażywny felietonista gastronomiczno-teatralny wymądrza się w rzeczach transportu szynowego, to poznajcie, że sekwencja to kwestia teatralna. Bez giętkich zespoleń kolejowych nie byłoby żywota artystyczne, zawodnikowie i reżyserzy nie zdołaliby przemieszczać się między teatrami, spisami celuloidów i seriali. Spędzanie połówce trwania w furgonie to w naszej gałęzi norma. Nauką to również osoby teatru w różnorakich obrębach. W roku 2003 psotę o katastrofie w Ladbroke Grove napisał i wystawił jeden z najwybitniejszych brytyjskich dramaturgów David Hare. Permanent way cieszyła się dostojnym powodzeniem u widowni, a zachwycony krytyk „Guardiana” zapisywał o niej: „ Świeża biegłość Davida Hare’a mówi tyleż o prywatyzacji kolejności, co uwidocznia prawdę o tym, w przedszkole Wiedeń którym państwa trwamy”. Kto nie operuje, ten nie je, głosi ludowe powiedzonko. Inteligentne przysłowie, jednak jednakże nie do finiszu się sprawdza w rzeczywistości. Niniejszy minister przedsiębiorstwa jest z PSL-u, zatem musiało go przedszkole Wiedeń osobiście zaboleć, gdy wyraziło się, że nie każde popularne powiedzenia są uważnie urzeczywistniane w naszym ustawodawstwie. Postanawiał coś z tym sprawić. Niestety nie ma takiej jurysdykcji, żeby bezrobotnym od ust chleb otrzymywać. Aczkolwiek można być pewnym, że obniżyłoby to poziom bezrobocia. Jednak jakąś jurysdykcję jednakże ma. Zamiast konsumowania rozwiązał się dostawać prawo do opieki zdrowotnej. W Polsce teoretycznie „każdy ma prawo do konsekwencje zdrowia”. Napisano nawet tak ongiś w Konstytucji RP. Na szczęście uprawnienie to podatna domena. Kim bowiem jest „każdy”? I co to przedszkole Wiedeń znaczy „prawo”? Na upoważnienie trzeba sobie zapracować. W tej samej konstytucji napisano jeszcze: „Obywatelom, niepośrednio od ich sytuacji materialnej, przemoce publiczne gwarantują regularny dostęp do zaświadczań opieki leczniczej opłacanej ze leków globalnych”. Chyba od początku podejrzewano, że to bezsensu, bo nałożono klauzulę: „Warunki i zasięg użyczania zaświadczań oznacza ustawa”. Nie jestem aż tak pracowity, ażeby tę ustawę odczytywać, jednak praktyka jej funkcjonowania okazuje, że każdy to wcale nie „każdy”, a jedynie każdy ubezpieczony. Zobaczyliśmy to skądinąd przy okazji spławiania odkrywczej ustawy refundacyjnej, gdy chciano potęgować doktorów sankcjami za kurowanie nieubezpieczonych. W kolekcji postulat słuszny z kodeksem Hipokrates. „Przede wszystkim nie szkodzić” jest zajęciem wszelakiego medyka. Kurowanie nieubezpieczonych krzywdzi nie tylko budżetowi NFZ, jednakże w ogóle etyk ogólnej. Wymyśla wszystkich płacących składki, jest jak splunięcie im w twarz. Można by co prawdziwość ufundować, że przedszkole Wiedeń skoro wszelcy odpracowujący posiadają mus być ubezpieczeni, a za dzieci, emerytów, bezrobotnych oraz niebystrych do przedsiębiorstwie składki przymus ma opłacać królestwo, to kłopot rozwiązuje się sam. Po prostu wszyscy są zabezpieczeni. Jednakże jakoś nie są. Nie wiadomo adekwatnie kto nie jest i dlaczego. Wiadomi za to, że nie wszelcy nawet zdołają. Np. cudzoziemcy przechodzący w Polsce na wizach bez prawa do robocie nie potrafią sobie inkasować sami składki zdrowotnej. Nawet jeśli ich na to stać. A nie wszystkich bezpiecznie stać, zważywszy, że suma, która trzeba opłacać niepodrzędna jest od naszych dochodów, a jedynie od umiarkowanej gaży. Jeżeli manipulujemy na zgodę o dzieło, czy zgoła na ciemno, wysupłanie co miesiąc 250 pln, może się okazać karkołomne. Bodziec wpisanie takich restrykcji może być jeszcze inny. Minister zdrowia Bartosz Arłukowicz znajdował, że z tych którymi rozkazuje resort zdrowia, wynika, że w Polsce zaledwie około 0,5 do 0,7 proc. społeczeństwa nie jest asekurowanych. Jakoś więc trzeba uzasadnić spławianie drogiego ustroju rejestracji zabezpieczonych. Bo przecież opłacanie milionów złotych na stworzenie go, a potem następnych na utrzymanie, nie może być tylko uprawiają zachcianką. A jak na razie jest. Jak obliczał Jacek Żakowski, darmowa kuratela zdrowotna dla nieubezpieczonych jest tańsza, aniżeli uruchomiony system rejestracji. Trzeba przeto coś zrobić, aby nieubezpieczonych było więcej i policzenia zakończyły się zgadzać. Być może na to właśnie żądanie ministra Arłukowicza decydował odpowiedzieć Kosiniak-Kamysz. W końcu sam również jest z zawodu doktorem, doktorzy muszą się popierać. Na ten temat twardo są również jakiekolwiek przysłowia potoczne. „ Stawka bezrobocia spadłaby o co najmniej trzy artykuły procentowe”, tłumaczy Agnieszka Chłoń-Domińczak ze Szkoły Pryncypialnej Handlowej, wyobrażając w ten sposób kompletnie odkrywczą właściwość w podejściu do segregacji bezrobocia. A może zepsutą jak glob? W krańcu nie od dziś wiadomo, że najkorzystniejszy sposobem na bezrobocie jest walka. Dostatek młodocianych bezrobotnych poddaje się utylizacji przez armie przeciwnika. Niestety w Europie nijaka kampania nam się na razie nie kroi. Trzeba przeto koncypować jakiekolwiek różne rodzaje. Zmniejszać bezrobocie, poza kampanią, może też niedobór i niemocy. Już teraz tylko 15,9 procent niepracujących na uprawnienie do zasiłku. Lecz jakoś niedobór nie pragnie reszty zmorzyć. Może, jeśli odzyskamy im upoważnienie do uzdrawiania, wytwory będą wyższe? Na pewno będą! Tylko trzeba poprawę zapoczątkować efektywnie. Z pomocą przychodzi, znakomity już naszym słuchaczom, Wiktor Wojciechowski: „trzeba jednocześnie zintegrować informacje o bezrobotnych z urzędów pracy z tymi, którymi dysponują ośrodki obsługi socjalnej”. To zapobiegłoby temu, żeby bezrobotny wyrzucony z pośredniaka uzyskał usługę w MOPS-ie. W końcu sankcje muszą byś efektywnie i nieubłagane. Inaczej nigdy nie pozbędziemy się symulantów, wyzyskujących układ. Cóż z tego, że gwarantowany im w konstytucji. Ministrowi nie dziwi się „Gazeta Wyborcza”. „ Robotników pracujących na czarno zdołałoby to zmobilizować”, oczekuje Agata Nowakowska. Obawiam się jednak, że na działających na czarno, trzeba skuteczniejszych rodzai. Zaskoczyłbym od małych sankcji cielesnych. Np. trzydzieści pejczy za każdy dzień nieopłaconej składki. Wtedy na pewno wszyscy pracujący na czarno wzięliby się w garstka i wymogli na swoich pracodawcach płacenie każdych podatków i składek. Choć może łatwiej pochwycić się niesolidnymi pracodawcami, niż ich przyjmować ludziom prawo do pieczy zdrowotnej? Równocześnie byłby to pośredni sposób walki z bezrobociem, bo pewnie trzeba by zwiększyć zatrudnienie inspektorów PIP o kilkaset procentów. Oznajmieniem GW pomysł ten ma uderzyć również w zamożnych, którzy zamiast inkasować składki zdrowotne, faworyzują odstać w kolejce do UP. Trudno mi się do tego zwrócić, bo posiadałem szczęście nigdy w takiej kolejce nie stać. Jednakże jakoś intuicja (i wprawa pewnej liczby zamożnych) mówi mi, że mają wyższe rodzaje spędzania wolnego czasu, aniżeli kolejka w UP. Ale może w Gazecie więcej nauką o rytach zasobnych. Na takich wnikliwych zasobnych jednak również jest prostszy sposób, niż restrykcje. Wystarczy im podwyższyć datki. Czego sobie i królestwie życzę